Podejścia do poradnictwa

Istnieje wiele różnych podejść stosowanych przez profesjonalnych doradców. Być może trzy główne podejścia to psychodynamiczne, humanistyczne i behawioralne. Każda z nich opiera się na innej teorii i pomysłach, a terapeuci i doradcy, którzy korzystają z każdego z nich, podchodzą do problemów i zagadnień na różne sposoby.

Każde z tych trzech głównych podejść wspiera szereg indywidualnych terapii. Niektóre terapie mogą również wykorzystywać pomysły z więcej niż jednego podejścia. Niektórzy zawodowi doradcy stosują tylko jedno podejście, ale inni są bardziej elastyczni i mogą wykorzystywać techniki z więcej niż jednej metody.


Psychodynamiczne podejście do poradnictwa

Poradnictwo psychodynamiczne wyewoluowało z prac Zygmunta Freuda (1856-1939). W trakcie swojej kariery lekarza Freud natknął się na wielu pacjentów cierpiących na schorzenia, które wydawały się nie mieć żadnej „przyczyny fizycznej”.

To doprowadziło go do przekonania, że ​​źródło takich chorób leży w nieświadomym umyśle pacjenta.

Freud zaczął więc badać umysł nieświadomy, aby móc zrozumieć swoich pacjentów i pomóc im wyzdrowieć. Z biegiem czasu wiele oryginalnych pomysłów Freuda zostało zaadaptowanych, rozwiniętych, zlekceważonych, a nawet zdyskredytowanych. Były więc używane w wielu różnych szkołach myśli i praktyki. Poradnictwo psychodynamiczne opiera się na pomyśle Freuda, że prawdziwa wiedza o ludziach i ich problemach jest możliwa dzięki zrozumieniu trzech szczególnych obszarów ludzkiego umysłu .

Te obszary to:

  • Świadomy – rzeczy, których jesteśmy świadomi, w tym uczucia lub emocje, takie jak gniew, smutek, żal, zachwyt, zaskoczenie i szczęście.
  • Podświadomość – to rzeczy, które znajdują się poniżej naszej świadomej świadomości, ale są dość łatwo dostępne. Mogą to być np. zdarzenia, o których zapomnieliśmy, ale które z łatwością zapamiętamy po zadaniu odpowiedniego pytania.
  • Nieświadomość – jest to obszar umysłu, w którym wspomnienia zostały stłumione i zwykle jest bardzo trudno dostępny. Takie wspomnienia mogą obejmować niezwykle traumatyczne wydarzenia, które zostały zablokowane i wymagają wysoce wykwalifikowanego praktyka, aby pomóc w powrocie do zdrowia.

Głównym zainteresowaniem i celem Freuda było przeniesienie rzeczy z nieświadomości do świadomości. Ta praktyka jest znana jako psychoanaliza . Psychoanaliza jest wykorzystywana, aby zachęcić klienta do zbadania traumy z dzieciństwa lub wczesnej pamięci w celu uzyskania głębszego zrozumienia wydarzeń. To z kolei może pomóc klientowi uwolnić się od negatywności związanych z tymi wcześniejszymi wydarzeniami. Psychoanaliza opiera się na założeniu, że psychologiczny postęp możemy osiągnąć tylko wtedy, gdy uświadomimy sobie wcześniejsze dylematy, które zostały wyparte w naszej nieświadomości z powodu bolesnych skojarzeń.

Freud utrzymywał, że osobowość składa się z trzech powiązanych ze sobą elementów:

  • Id to część naszej osobowości, która zajmuje się zaspokajaniem instynktownych podstawowych potrzeb jedzenia, komfortu i przyjemności. Jest zatem obecny od (lub prawdopodobnie przed) narodzinami.
  • Ego definiuje się jako „realistyczną świadomość siebie”. Jest to logiczna i zdroworozsądkowa strona naszej osobowości. Freud wierzył, że Ego rozwija się, gdy niemowlę uświadamia sobie, że jest odrębną istotą od swoich rodziców.
  • Superego rozwija się później w życiu dziecka, około trzeciego roku życia. Superego ogranicza i kontroluje podstawowe instynkty Id, co może być społecznie nie do przyjęcia. Dlatego działa jak nasze sumienie.

Freud wierzył, że każdy doświadcza napięcia i konfliktu między trzema elementami swojej osobowości. Na przykład pragnienie przyjemności (z Id) jest powstrzymywane przez moralne poczucie dobra i zła (z Superego). Ego równoważy napięcie pomiędzy Id chcącym być usatysfakcjonowanym a Superego, które jest zbyt surowe.

Dlatego głównym celem poradnictwa psychodynamicznego jest pomoc ludziom w zrównoważeniu trzech elementów ich osobowości, tak aby ani Id, ani Superego nie dominowały.

Jest zakorzeniony w badaniu i zrozumieniu przeszłych doświadczeń w celu zidentyfikowania stłumionych problemów, które wpływają na obecne zachowanie. Poradnictwo psychodynamiczne jest zatem procesem długotrwałym i ciągłym i jest stosowane głównie wtedy, gdy ludzie doświadczają poważnych problemów, których nie da się rozwiązać innymi metodami.


Humanistyczne podejście do poradnictwa

Poradnictwo humanistyczne uznaje wyjątkowość każdego człowieka.

Zakłada, że ​​każdy ma wrodzoną zdolność do rozwoju emocjonalnego i psychologicznego w kierunku samorealizacji i samorealizacji.

Doradcy humanistyczni pracują z przekonaniem, że problemy nie są spowodowane przez same wydarzenia życiowe, ale to, jak ich doświadczamy. Nasze doświadczenie z kolei wpłynie na nasze samopoczucie i będzie miało na nie wpływ, wpływając na samoocenę i pewność siebie. Humanistyczne podejście do poradnictwa zachęca zatem klienta do uczenia się rozumienia, w jaki sposób negatywne reakcje na wydarzenia życiowe mogą prowadzić do dyskomfortu psychicznego. Podejście ma na celu samoakceptację zarówno negatywnych, jak i pozytywnych aspektów naszych charakterów i osobowości.

Dlatego też doradcy humanistyczni mają na celu pomóc klientom w odkrywaniu ich własnych myśli i uczuć oraz wypracowywaniu własnych rozwiązań ich problemów.

Jest to bardzo podobne do podejścia stosowanego w coachingu, z tym wyjątkiem, że trenerzy są bardziej skoncentrowani na teraźniejszości, a mniej na przeszłości. Zasadniczo coaching ma na celu zajęcie się kwestią „jak”, a doradztwo skupia się na „dlaczego”.

Więcej informacji o różnicach między coachingiem a doradztwem znajdziesz na naszej stronie Co to jest coaching?

Amerykański psycholog Carl Rogers (1902-1987) opracował jedną z najczęściej stosowanych terapii humanistycznych, poradnictwo skoncentrowane na kliencie. To zachęca klienta do koncentracji na tym, jak się czuje w chwili obecnej, to też jest esencja uważności .

Doradztwo skoncentrowane na kliencie

Głównym tematem poradnictwa skoncentrowanego na kliencie jest przekonanie, że wszyscy mamy nieodłączne zasoby, które pozwalają nam radzić sobie z tym, co przyniesie życie.

Terapia skoncentrowana na kliencie skupia się na przekonaniu, że klient – ​​a nie doradca – jest ekspertem od własnych myśli, uczuć, doświadczeń i problemów. Klient jest więc osobą najbardziej zdolną do znalezienia odpowiednich rozwiązań. Doradca nie sugeruje żadnego sposobu działania, nie wydaje rekomendacji, nie zadaje wnikliwych pytań ani nie próbuje interpretować wszystkiego, co mówi klient. Odpowiedzialność za rozwiązanie problemów w całości spoczywa na kliencie. Kiedy doradca odpowie, jego celem jest zastanowienie się i wyjaśnienie tego, co klient powiedział.

Wyszkolony doradca skoncentrowany na kliencie ma na celu okazanie empatii, ciepła i autentyczności, co, jak wierzy, umożliwi klientowi zrozumienie siebie i rozwój psychologiczny.

  • Empatia polega na umiejętności rozumienia problemów klienta z jego własnego układu odniesienia . Doradca powinien być w stanie dokładnie odzwierciedlić to zrozumienie klientowi. Możesz również zainteresować się naszymi stronami: Czym jest empatia? rodzaje empatii .
  • Ciepło ma pokazać klientowi, że jest doceniany, niezależnie od wszystkiego, co dzieje się podczas sesji doradczej. Doradca musi być nieoceniający , akceptować wszystko, co klient mówi lub robi, bez narzucania ocen.
  • Autentyczność (czasami nazywana kongruencją ) odnosi się do zdolności doradcy do bycia otwartym i uczciwym, a nie do działania w sposób wyniosły lub ukrywania się za fasadą „profesjonalizmu”. Być może zainteresuje Cię nasza strona na temat Prawdomówności .

Behawioralne podejście do poradnictwa

Behawioralne podejście do poradnictwa koncentruje się na założeniu, że środowisko determinuje zachowanie jednostki.

To, jak dana osoba reaguje na daną sytuację, jest wynikiem wcześniejszego uczenia się i zwykle zachowania, które zostało wzmocnione w przeszłości. Załóżmy na przykład, że dziecko podniosło pająka i zaniosło go matce. Jeśli bała się pająków, mogła krzyczeć. Dziecko dowiedziałoby się wtedy, że pająki są przerażające. Następnym razem, zamiast podnieść pająka, dziecko prawdopodobnie krzyknie i pobiegnie do mamy, która może powiedzieć „och, nienawidzę pająków, są takie straszne”, wzmacniając zachowanie dziecka. W efekcie dziecko może rozwinąć lęk przed pająkami i uciekać z krzykiem (odpowiedź) na widok pająka (bodziec).

Terapie behawioralne wyewoluowały z badań psychologicznych i teorii uczenia się związanych z obserwowalnym zachowaniem, tj. zachowaniem, które można obiektywnie obejrzeć i zmierzyć.

Behawioryści uważają, że takie zachowanie jest „nauczone” i dlatego można się go oduczyć.

Terapia behawioralna skupia się na indywidualnym zachowaniu i ma na celu pomoc ludziom w modyfikowaniu niechcianych zachowań. Niepożądane zachowanie definiuje się jako niepożądaną reakcję na coś lub kogoś w środowisku. Stosując takie podejście, doradca identyfikuje niechciane zachowanie z klientem i wspólnie pracuje nad zmianą lub adaptacją zachowania.

Problemy, które dobrze reagują na tego typu terapię, to fobie, ataki lękowe i zaburzenia odżywiania.

Klientów można nauczyć umiejętności, które pomogą im skuteczniej zarządzać swoim życiem. Na przykład można ich nauczyć, jak zrelaksować się w sytuacjach, które wywołują reakcję lękową. Inna metoda polega na uczeniu się pożądanego zachowania poprzez obserwowanie i naśladowanie innych. Ogólnie rzecz biorąc, podejście behawioralne dotyczy raczej wyniku niż procesu zmiany.


Korzystanie z różnych podejść doradczych

Te trzy szerokie podejścia do poradnictwa stanowią podstawę wielu indywidualnych podejść terapeutycznych.

Na przykład terapie humanistyczne obejmują terapię gestalt, analizę transakcyjną i terapię transpersonalną, a także terapię skoncentrowaną na kliencie.

Jednak niektórzy doradcy i terapie mogą korzystać z więcej niż jednego z tych trzech podejść. Na przykład programowanie neurolingwistyczne (NLP) to połączenie myślenia poznawczo-behawioralnego i humanistycznego. Łączy ideę, że na twoje zachowanie wpływają twoje przeszłe doświadczenia, z wiarą, że możesz zmienić swoje zachowanie, zmieniając emocjonalną reakcję na wydarzenia, używając rozumu. Jest to wyraźnie zakorzenione w koncepcji, że każdy z nas ma zdolność rozwiązywania własnych problemów.

Terapie, takie jak arteterapia, terapia rodzin i terapia kreatywna, mogą czerpać z pomysłów z jednego lub wszystkich tych podejść, w zależności od doradcy i preferencji klienta.

Innymi słowy, nie ma „jeden rozmiar dla wszystkich”, jeśli chodzi o poradnictwo.

Polecamy szkolenia z zakresu poradnictwa.

One thought on “Podejścia do poradnictwa

  1. Pingback: Co to jest poradnictwo? | Rozwój osobisty

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *