Język ciała, postawa i bliskość

Nasza strona poświęcona komunikacji niewerbalnej wyjaśnia, że ​​komunikacja niewerbalna jest istotną częścią zrozumienia i komunikacji.

Niektóre szacunki sugerują, że mowa stanowi jedynie około 20 do 30% komunikacji.

Reszta informacji jest przekazywana niewerbalnie, za pomocą tonu głosu, mimiki, kontaktu wzrokowego, gestów, tego, jak stoimy i tak dalej.

Istnieje wiele różnych rodzajów komunikacji niewerbalnej. Ta strona jest jedną z dwóch na ten temat i wyjaśnia niewerbalną komunikację związaną z ciałem, w tym mowę ciała lub ruchy ciała, znane również jako kinezyka, postawa i proksemika, lub komunikat, jaki daje nam, jak blisko kogoś jesteśmy. jeszcze.


Język ciała lub ruchy ciała (kinetyka)

Ruchy ciała obejmują gesty, postawę, ruchy głowy i rąk lub ruchy całego ciała.

Ruchy ciała mogą być wykorzystywane do wzmacniania lub podkreślania tego, co dana osoba mówi, a także dostarczać informacji o emocjach i postawach danej osoby. Jednak możliwe jest również, że ruchy ciała będą sprzeczne z tym, co zostało powiedziane.

Wprawny obserwator może być w stanie wykryć takie rozbieżności w zachowaniu i wykorzystać je jako wskazówkę co do tego, co ktoś naprawdę czuje i myśli.

Istnieje kilka różnych kategorii ruchu ciała, w tym:

Emblematy

Gesty pełniące tę samą funkcję co słowo nazywane są emblematami.

Na przykład sygnały oznaczające „OK”, „Chodź tutaj!” lub ruch ręki używany podczas autostopu. Należy jednak pamiętać, że chociaż niektóre emblematy są rozpoznawane na całym świecie, inne mogą wymagać interpretacji w kontekście kulturowym.

Więcej informacji na ten temat znajdziesz na naszej stronie poświęconej komunikacji niewerbalnej .

Ilustratorzy

Gesty towarzyszące słowom, ilustrujące przekaz słowny, nazywane są ilustratorami.

Na przykład częsty okrężny ruch ręki, który towarzyszy zwrotowi „w kółko” lub kiwanie głową w określonym kierunku, gdy mówisz „tam”.

Regulatory

Gesty używane do przekazywania informacji zwrotnych podczas rozmowy nazywane są regulatorami.

Przykłady „regulatorów” obejmują kiwanie głową, krótkie dźwięki, takie jak „uh-huh”, „mm-mm” oraz wyrażanie zainteresowania lub znudzenia. Regulatorzy pozwalają drugiej osobie dostosować swoją mowę do poziomu zainteresowania lub zgody. Bez otrzymania informacji zwrotnej wiele osób ma trudności z prowadzeniem rozmowy. Znowu jednak mogą się one różnić w różnych kontekstach kulturowych.

Adaptery

Adaptory to zachowania niewerbalne, które albo zaspokajają jakąś fizyczną potrzebę.

Adaptery obejmują takie czynności, jak drapanie lub poprawianie niewygodnych okularów, lub reprezentują potrzebę psychologiczną, taką jak obgryzanie paznokci, gdy jest się zdenerwowanym.

Chociaż zwykle podświadomie, adaptatorzy są częściej ograniczani w miejscach publicznych niż w prywatnym świecie jednostek, gdzie jest mniej prawdopodobne, że zostaną zauważeni. Zachowania adaptacyjne często towarzyszą uczuciu niepokoju lub wrogości.


Postawa

Postawa może odzwierciedlać emocje, postawy i intencje.

Badania zidentyfikowały szeroki zakres sygnałów posturalnych i ich znaczeń, takich jak:

Otwarta i zamknięta postawa

Zidentyfikowano dwie formy postawy, „ otwartą ” i „ zamkniętą ”, które mogą odzwierciedlać stopień pewności siebie, status lub otwartość na inną osobę.

Ktoś siedzący w pozycji zamkniętej może mieć założone ręce, skrzyżowane nogi lub ustawiony pod niewielkim kątem od osoby, z którą wchodzi w interakcję. W otwartej postawie możesz spodziewać się, że zobaczysz kogoś stojącego bezpośrednio przed tobą z rozłożonymi rękami na poręczach krzesła. Otwarta postawa może być używana do komunikowania otwartości lub zainteresowania kimś i gotowości do słuchania, podczas gdy zamknięta postawa może sugerować dyskomfort lub brak zainteresowania.

Odbicie lustrzane

Zwróć uwagę na sposób, w jaki kochająca się para odnosi się do siebie. Możesz chcieć obserwować bliski związek osobiście lub w telewizji. Zobaczysz, że postawy partnerów będą pasować, tak jakby jeden partner był lustrzanym odbiciem drugiego. Na przykład, jeśli jeden partner kładzie rękę na oparciu krzesła, może to być powtórzone w pozycji drugiej osoby. Jeśli jeden z partnerów marszczy brwi, może to znaleźć odzwierciedlenie w wyrazie twarzy drugiego partnera. To „odbicie lustrzane” wskazuje na zainteresowanie i aprobatę między ludźmi.


Bliskość i przestrzeń osobista (proksemika)

Każda kultura ma inny poziom fizycznej bliskości, odpowiedni do różnych typów relacji, a jednostki uczą się tych dystansów od społeczeństwa, w którym dorastały.

Badanie przestrzeni osobistej nazywa się proksemiką.

W dzisiejszym wielokulturowym społeczeństwie ważne jest, aby wziąć pod uwagę szereg niewerbalnych kodów wyrażanych w różnych grupach etnicznych. Kiedy ktoś narusza „ odpowiedni ” dystans, ludzie mogą czuć się nieswojo lub obronnie. Ich działania mogą być błędnie interpretowane.

W społeczeństwie zachodnim cztery dystanse zostały zdefiniowane w zależności od relacji między zaangażowanymi osobami.

Cztery główne kategorie proksemiki

  • Odległość intymna (dotykając do 45 cm)
  • Odległość osobista (od 45 cm do 1,2 m)
  • Odległość społeczna (1,2 m do 3,6 m)
  • Odległość publiczna (3,7 m do 4,5 m)

Te cztery dystanse są związane z czterema głównymi typami relacji – intymną, osobistą, społeczną i publiczną.

Każda z odległości jest podzielona na dwie, co daje fazę bliską i fazę daleką, co daje w sumie osiem podziałów. Warto zauważyć, że te odległości są uważane za normę w społeczeństwie zachodnim.

  • Odległość intymna:
    Odległość intymna waha się od bliskiego kontaktu (dotyku) do fazy „dalekiej” 15-45 cm.W społeczeństwie brytyjskim bywa postrzegany jako nieodpowiedni dystans do zachowań publicznych, a wejście w intymną przestrzeń innej osoby, z którą nie masz bliskiego związku, może być niezwykle niepokojące.
  • Odległość osobista:
    „Daleka” faza osobistego dystansu jest uważana za najbardziej odpowiednią dla osób prowadzących rozmowę. Z tej odległości łatwo jest zobaczyć mimikę i ruchy oczu drugiej osoby, a także ogólną mowę ciała. Uścisk dłoni może wystąpić w granicach osobistej odległości.
  • Odległość społeczna:
    Jest to normalna odległość dla bezosobowych spraw, na przykład wspólnej pracy w tym samym pokoju lub podczas spotkań towarzyskich.
    Ważne jest również siedzenie; Bardziej prawdopodobne jest, że komunikacja zostanie uznana za formalną relację, jeśli interakcja odbywa się przy biurku. Ponadto, jeśli miejsca siedzące są takie, że jedna osoba wydaje się patrzeć z góry na drugą, może powstać efekt dominacji. W przypadku dystansu społecznego mowa musi być głośniejsza, a kontakt wzrokowy pozostaje niezbędny do komunikacji, w przeciwnym razie sprzężenie zwrotne zostanie zmniejszone, a interakcja może się zakończyć.
  • Odległość publiczna:
    Nauczyciele i mówcy publiczni zwracają się do grup na odległość publiczną. Na takich dystansach konieczna jest przesadna komunikacja niewerbalna, aby komunikacja była skuteczna. Z tej odległości ginie subtelna mimika twarzy, dlatego często jako substytut stosuje się wyraźne gesty rąk. Większe ruchy głowy są również typowe dla doświadczonego mówcy publicznego, który jest świadomy zmian w sposobie postrzegania mowy ciała na większe odległości.

Zrozumienie tych dystansów pozwala nam podejść do innych w nieszkodliwy i odpowiedni sposób. Ludzie mogą zacząć rozumieć, co myślą o nich inni, jak postrzegają związek i, jeśli to właściwe, odpowiednio dostosować swoje zachowanie.


Ważne wskazówki i wiadomości

Język ciała, postawa i odległość dostarczają ważnych informacji uzupełniających słowa lub komunikację werbalną. Stanowią kluczowy dodatek do ogólnego przesłania.

Polecamy szkolenia z zakresu interpersonalnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *